Ήξεραν και στήριξαν τους ακροδεξιούς πολιτοφύλακες: Είναι όλοι ένοχοι

Ο κυνηγός μεταναστών Αποστόλ Τότα με τον Μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης Άνθιμο Β

Σχόλιο του Παναγιώτη Ξοπλίδη από το Facebook  

Οι φασίστες που έχουν δημιουργήσει ένοπλες «πολιτοφύλακες» στην Αλεξανδρούπολη και στον Έβρο είναι γνωστοί και έχουν μάλιστα βραβευτεί και από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο πυρήνας τους είναι η ομάδα «Αινήσιο Δέλτα» ή καλυβιέρηδες. Δεν είναι τίποτα άλλο από καταπατητές που έχουν χτίσει εδώ και πολλά χρόνια μέσα στο Δέλτα του Έβρου, ενός υγροβιότοπου που όπως και το δάσος της Δαδιάς προστατεύεται από διεθνείς συνθήκες. Το Δασαρχείο Έβρου έχει κρίνει παράνομα τα κτίσματα τους και ζητά την κατεδάφιση τους.

Κι όμως αυτή η εγκληματική ομάδα έχει όχι μόνο ασυλία αλλά απολαμβάνει της προστασίας των τοπικών αρχών, αλλά ακόμα και του πρωθυπουργού και της ΠτΔ.

Είναι μια ακροδεξιά εθνικιστική, ρατσιστική ομάδα που εμφανίζεται ως «προστάτης των συνόρων από τους λαθρομετανάστες». Το 2020 ξεκίνησε η δράση τους με ένοπλες φρουρές που συλλαμβάνουν, ξυλοκοπούν, εξευτελίζουν πρόσφυγες. Τον Μάρτη της ίδιας χρονιάς ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε επίσκεψη του στις Φέρες έχει συνάντηση μαζί τους και δηλώνει ότι στηρίζει τις διεκδικήσεις τους στην καταπάτηση του υγροβιότοπου.

Πριν μερικές εβδομάδες στη δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (που τελικά ακυρώθηκε λόγω των πυρκαγιών στη Ρόδο τότε) η Πρόεδρος είχε προσκαλέσει την «κυρά του Δέλτα», Άρτεμη Παπακωστίδου, μέλος της ακροδεξιάς ομάδας. Η «κυρά» μετά την ακύρωση δήλωσε ότι περιμένει τώρα επίσκεψη της Προέδρου (στο παράνομο σπίτι της μέσα σε προστατευμένη γη υγροβιότοπου) για να δει το δράμα που ζει «βλέποντας στα δύο μίλια τα φώτα, από τα τουρκικά χωριά και ακούγοντας το κάλεσμα του μουεζίνη στο τζαμί πέντε φορές τη μέρα».

Για τον ηρωισμό τους απέναντι στους φωνακλάδες μουεζίνηδες τα μέλη του Αινήσιου Δέλτα έχουν βραβευτεί πολλές φορές και από τον Στρατό και τις τοπικές αρχές.

Παράλληλα συγκρότησαν ομάδες κυνηγών κεφαλών, εκμεταλλευόμενοι την εμπειρία τους από το κυνήγι θηραμάτων στην μοναδικής οικολογικής αξίας γη του Έβρου. Τα θύματα τους πλέον δεν ήταν γουρουνόπουλα και φασιανοί, αλλά κατατρεγμένοι πρόσφυγες.

Στις πρόσφατες εκλογές, ο πρόεδρος τους, δικηγόρος Πάρης Παπαδάκης εκλέχθηκε στην Βουλή με την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου.

Σύμμαχος τους τα μεγαλύτερα ενημερωτικά blog και τοπικά κανάλια που συχνά φιλοξενούν την δράση τους με το μανδύα του «πατριωτισμού».

Στην υπόλοιπη Ελλάδα οι κύριοι αυτοί έγιναν γνωστοί αυτές τις τραγικές μέρες της καταστροφικής πυρκαγιάς στον Έβρο. Ο αρχηγός Παπαδάκης αφού υποστήριξε ότι οι πρόσφυγες παρακωλύουν το έργο των πιλότων των πυροσβεστικών αεροπλάνων (η συνωμοσιολογία είναι πιο ισχυρή αν στερείται λογικής), προχώρησε σε δημόσιο κάλεσμα για πογκρόμ κατά προσφύγων. Κάλεσε τα μέλη όχι μόνο της ομάδας του αλλά και τους φασίστες ομοϊδεάτες του να κάνουν «αυτό που ξέρουν καλά».

Ο Αποστόλ Τότα ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει. Ως καλός χριστιανός που βγάζει σελφι με τον Μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης αρχίζει το κυνήγι «κομματιών» με το φορτηγό του.

Τα υπόλοιπα τα γνωρίζει πλέον όχι μόνο η Αλεξανδρούπολη, αλλά και όλη η Ελλάδα. Μια ιστορία, που μέσα στην τραγωδία που αποτύπωσε το τρομοκρατημένο βλέμμα του «κομματιού»- θύματος του Τότα, αποκαλύπτει και το συνολικό ιστό που θρέφει και χρησιμοποιεί ως όπλο του τον φασισμό.

Πρωθυπουργοί, Πρόεδροι της Δημοκρατίας, στρατηγοί, μητροπολίτες, ΜΜΕ ήξεραν και στήριξαν.

Είναι ένοχοι όλοι.

Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook 
Ακολούθησε μας στο Twitter
Ακολούθησε μας στο Instagram

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου μόνο αν:
– Αναφέρεται ως πηγή το radikal.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος

Μία Απάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

  • Δημιρουργία Ιστοσελίδων – OpticWeb

  • Τελευταία άρθρα

    Σχετικά Άρθρα

    Η προοπτική μιας επαναστατικής χειραφέτησης

    Το πιο σημαντικό ιδεολογικό κενό που παρουσιάζεται στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες είναι ότι απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν προβάλλεται μια συνολική, καθολική, εναλλακτική προοπτική, δεν